همکار شاعرمان آقای مهدی ناظمیان دوره حکومت 30 ساله را بصورتی زیبا به شعر نوشته است و از این شماره سعی میشود بصورت دنباله دار در ماهنامه بشریت منتشر خواهیم نمود امید است که مورد توجه شما قرار گیرد .

هیئت تحریریه

به سوی سیمرغ

بخش 2  مهدی ناظمیان (آریا)

پُر  صدا  و  گفتگو  شد  دشت  و   کوه                     زان   سخنها   گوش   مرغان  شد  سُتوه

رو  به   مرغان   کرد   زاغ   و  گفتگو                    سوی    دیگر    هُدهُد    و    یاران    او

عده‌ای  گفتا  که  حق   از   آن   کیست؟                     ره   که   داند   رهبری  در شأن کیست؟

جمع   دیگر   منتظر    تا    آن    سوال                     دیگران   پرسند   و   خوابد   آن   جدال

فوج    دیگر     استراحت   پیشه    کرد                    زان   هیاهو  سر   درون    بیشه    کرد

جمع   دیگر   در   خیالش   بهره    بُرد                     دیگران  دنبال   حق     او    دانه    بُرد

زاغ   گفتا   گر    که    سیمرغی    بود                     در   کتاب‌   ما    از    او    نامی    بود

بَد   ندیدم   من   یک     از   رفتار   تو                     بوی    کفر   آید   از    این    گفتار   تو

جد   من   عمرش   به   راه    او    بداد                     مال   فرزندش  بر   آن   ره  شد  به  باد

اگر   از   سیمرغ    نامی   هست  و یاد                    همه  از  او  هست  و   آن   مردان  راد

هم   ز  راهش  هم  ز  رویش   گفته  او                     هم  از  آن   کوهی  که   دارد   لانه   او

سر   به   خاک   و   بس   عبادتگر   او                    بودم   و   راهش   برفتم    مو   به   مو

از    ازل   تا    به  اَبد  رسم    بَقا                            گفته   گر   پیچی   از   آن   گردی   فَنا

آن        گذشتگانتان        را      اعتماد                      جُز   به   جَد    من    نبود،    آرید    یاد

این   ولایت    از   خدا    آمد   به   من                       در    گذشته    هدیه     بر     اجداد   من

از  حدیث    و    آیه    آمد   این    مقام                       کردم   آن   رسم    و   کتابش  نرده  بام

هان  به  حکم  و  آیه اش  گشتم  به  بام                       تا   که   نگذارم   شود   مرغی  به   دام

از    کتاب   و    آیه اش   گشتم    کبیر                       حکم  او   گویم    به   گمراه   و  صغیر

گفت  هُدهُد   که   دَمی   خاموش   باش                      مست   ظلمت  گشته‌ای   خاموش   باش

پیچ    این    ره     را    نپوید     اعتماد                      چشم   بسته    میدهد    تن   را   به   باد

آگهی    باید    که     ایمان     زاید    او                      چشم     بسته    آگهی    از    ره    مجو

سرنوشت     رَهروان     بر      اعتماد                        گر   سپارد   این   ثمر   گردد   به   باد

هر  که  باید   ره   به   پای   خود  رود                       گر  به  پیچ   و  گر  به  خم خود پا  نهد

حس    بباید    کرد   ره    را    با   قدم                       پیش    را     دیدن     بباید   دَم   به   دَم

کِی    ببینی    دشت    از   یک   پنجره                      چشم    یک    تن   کِی   بپوید   این  دَره

کس  از  این  مرغان  نمی باشد  صغیر                      رای    مردم    را   چه    میبینی   حقیر

نه   کتابی   داده   سیمرغ   و   نه   راه                     این  کتاب  و   رسم  تو  باشد  چو   چاه

ره   یکی   باش   که  هست  آن راستی                     از   کجی    آید     به     مردم    کاستی

راستی   باشد   ره    آن     کوه     قاف                    از   کتاب    کهنه‌ات    این   حد   ملاف

رسم او  را  یک  به  یک   یابی  به راه                    رسم  دی  را  بهره    امروزت    مخواه

رسم   فردا  را   نه   تو  دانی   نه   من                     زین    قوانین    بال    فردا    را    مَکن

نه عبادت  سَر  به  خاک  آلودن    است                     نه   به  حکم   آیه   مردم  کُشتن    است

بندگی   رفتن   به   راه    راستی   است                     کندن   شاخی   که   بارش   کاستی است

کوششی    تا    یابد     آن     رسم   خدا                    که   جز    آن    نیست    یکی   راه   بقا

هر   عمل    که    آباد    سازد   خانه‌ای                    یا   دهد   برگش    به    مردم    سایه‌ای

هر سخن  کو  یک  نشان   از  حق  دهد                    از    ندایش     دل      اهورائی      شود

رسم     اهریمن     همه       افشا    کند                     دل   ز  ظلمت  زان  به  نور  حق  رسد

بس  بدادی  حُکم  حَد  بر   مرد  و  زن                       بس  جُدا  کردی   تو   سَرها    را   زتن

بس  کُتب  شُستی  چو  گفتا   حرف   نو                      بس  بُریدی   پا   چو   شُد    از   راه  تو

شرط     رفتن،      اوّل     آزادی   بوَد                       راه   نو    بر،    سوی     آبادی      بود

سینه   دریا    ز    رفتن     موج     شد                       مرغ    آزادی     به    بالش    اُوج   شد

این  کتاب   و  سُنت   تو  ماندگی  است                       آن چه  زاید ماندگی،  هان  کُهنگی است

هم   به   دیدن  هم  به  رفتن  قید  و  بند                      هم   به  خواندن  هم  شنیدن  قید   و  بند

با    خدا    حتّی    نگویی    حرف    نو                     هم    نمازت    کهنه    هم     افکار    تو

مُعتکف‌   بودن   به   مسجد   مُردگیست                     رخت   این   ره   دوختن   را  بندگیست

آن  سخن‌ها  بس  غریب   آمد  به  جمع                     راه   کوران  کِی   شود  روشن  ز شمع

عمرشان  بر   پای    منبر    رفته   بود                     گوششان  جز  حرف  دین   نشنیده   بود

پُر  حدیث  و  سوره  زان    سرهایشان                     سوی    آن      شد     همه     رفتارشان

کی  خبر   ز   آنچه    گذشته   بود   بر                     رفتگان  و   آنچه    آمد   زان  به    سر

کِی  خبر   کی    بود    آنها     را   پدر                     رسم   و   آیینش   چگونه   شد   به   در

شوق   رفتن   در  دل    مرغان   هنوز                     بود  و  دل  از    انتظارش   پر  ز سوز

اندر آن فرصت  که  بود آن  دار و گیر                      کرکسان   را   جمع   کرد  آن  زاغ  پیر

روزها  بگذشت   در   بحث   و   سخن                     اندکی   در   بحث   و  باقی   در   چمن

زان همه  حرف  و  سخن  درمان   نشد                    درد   و   جنجالی   به   پا    آخر    بشد

گفت    هُدهُد    که     فریبم   داد   زاغ                      آتشی    اُفتد    از   او   بر    جان    باغ

ای  دلیران   ره   به    راه    من    نهید                     زین   گدای   لاشه‌  خور   دوری    کنید

یک  اشاره   زاغ    بر    یاران    بکرد                    آسمان   پُر    شد   همه   از  خاک  گرد

آسمان  پُر   شد   ز   زاغ    شد    کبود                     پر  صدا  شد   گوش  و  نشیند  آنچه بود

چند  از  آن  بازان  که   آگه   بُد  ز کار                     هُدهُد   و  آن  ره‌   روان  را   بود    یار

پَر گرفت  و  سوی  زاغان  حمله   بُرد                     بال زاغان  شد  به  چنگش  خوا  و خُرد

زاغ   فرمان    داد    بر   آن   کرکسان                     جمع   آن   جیره‌   خوران    و   ناکسان

همدل  و  هم   سفره   بر   هم  دست داد                     جفت  شد  نیرنگ  و  زور و  مرگ‌ زاد

سوی  بازان  حمله  شد  از  هر   طرف                    بر  خطر  شد  آن   رَه   و  رای و هدف

گر چه  بازان  خود قوی  بودند  و  گُرد                     بر  یکی  صد  کرکس   نر   حمله   بُرد

بانگ   زد   آن   هُدهُد   و    یاران   او                     بلبل   و    مینا   به  هر   برزن   و   کو

قاف  گم  شد   از   فریب    زاغ   پَست                     جانب    یاران     بباید     بُرد      دست

شد  هوا  تیره  ز   زاغ   و   پُر   شعار                    که   بود   کافر   همه     هُدهُد   و   یار

آن   سه  فوج   منتظر    بر   راه   قاف                    که  یکی  خوابیده  بود  در  دشت صاف

آنکه  بنشست    تا    بیارندش     جواب                    وانکه   شد   دنبال   آب   و   نان    ناب

بی    خبر   آمد   به    میدان    و    بشد                     همره  زاغ  و  به   هُدهُد    خصم     شد

که   بشد    کافر    همه   و    یاران   او                    کِی  توان  بر قاف  شد  زین  رسم و خو

مُعتمد  زاغ   است   چون   دارد   کتاب                     مُعتمد    بر   ما   بشد   زین   دینِ   ناب

راه  قاف  از  راه   دین  آخر   جداست؟                      راه   حق  را  دین  بگوید   کز   خداست

دامن   او   گر    رها     سازیم    دست                       زین  جهان  و  زان  جهان  شوئیم دست

جانِ  خود  در  راه   دین   کردیم   شمع                       بهرِ   فردوس   خرمنی    کردیم    جمع

هان  بسوزانیم     این    خرمن    بدست                      آتش   دوزخ   سازیم   خود    به    دست

او    مراد     ما     بُوَد      گفتا      پدر                     حرف   حق   را  از   پدر    بیند    پسر

زاغ  حُکمش  بر   همه    تکلیف   است                       گر   بگوید    بُرد   باید     تیغ     دست

خون  بازان   شد  تباه   از   مکر   زاغ                    شد   دل  هُدهُد   و   یاران   پُر   ز  داغ

دشمن   سیمرغ    خواندش   آن    کلاغ                     شد  گریزان  عاقبت  زان   دشت  و باغ

شد   سوار    پیل    قدرت    زاغ    پیر                     فکر  مرغان   شد   به   نیرنگش   اسیر

عده‌ای     گفتند     هُدهُد     بی‌      گناه                     بود  و نتوان  بی  ‌حُضورش  شد  به راه

سالها  جز    لطف   نامد   زو    به  بار                    جز  به  خوبی   دست   او  نامد  به  کار

شد  به پا  زاغ  و  به  سروی بر نشست                    پرچمی  تازه   بیاورد    او    به    دست

شکل   تازه‌ای    به    روی    آن   ببود                     خار رَه  حَک کرد  و سَروَش  را  رُبود

مرغ  سیاهی   به   رویش  چون  زغال                    حَک  بشد  بر  جای   آن  شیرش  شُغال

گفت    بر   هُدهُد   بسی    پند     داده‌ام                     در  سقوطش  هم   بسی   غم   خورده‌ام

غم    چه   بالاتر   که   یاری   گم   کند                     راه  و   پا   در     خانه    شیطان    نَهد

خود   بدانستم    کز    اوّل    گمرهست                     صبر کردم   خود   بدانید   او  که  است

بود    این    تکلیف     بر    گردن   من                     جان   رود    حتی   اگر    از   تن   من

آتش      دوزخ        بسوزاند         تنم                     گر    برین     تکلیف      گردن     نَنَهم

چون هدف  سیمرغ باشد  چاره چیست؟                    بر   چنین   مرغان   نمی‌باید    گریست

چون  رسد این جمع  از من روی   قاف                    خود   ببیند   نیّت    این    قلب    صاف

من  سعادت   بخشم   این  مرغان  دشت                      این  جهان  و  آن   جهان  فردا  به دست

آنچنان  آباد   سازم     باغ     و    دشت                      که  آب  و  دانه  بی تلاش  آید  به  دست

من   به  آزادی   دهم   صد   پَر      بال                       بس   ز   آبادی    بکارم     من     نهال

پُر  صدا  شد  دشت  از  کرکس  و زاغ                     پُر   بشد  از  حرف  آری   دشت و  باغ

اعتراض   و   گفتگو    آمد   به   گوش                     زان   کسانی  که   اندکی   بودند   هوش

که آنچه بر پرچم  بود  جز  زاغ  نیست                     گرخطا شد  ره  به مرغان چاره چیست؟

هُدهُد و یاران  چو  بیرون   شد ز دشت                     دین    زاغان    یکه تاز   دشت    گشت

صد   حدیث   و  آیه    آورد   و   کتاب                     زندگی  شد  زان  به   بند  و  شد خراب

هر  طرف  را شد  حدیثی  چون حصار                    گشت  از آن هر راه   تازه‌ای   به    دار

زاغ  گفت   که   برین   ره  شرطهاست                    کز نبودش گم  شود این رای  و خواست

مو  به   مو   اجرا   شود    باید    کتاب                    ورنه  زین  ره  گم  شود  شور و  شتاب

هر  چه  مرغان را  به  سوی خود کشد                     یا   شتاب   ره    از    آنها     کم    شود

شد  حَرام  از  حکم   دین  و  حکم   من                     هر  که   پیچد  سر، خَرَد  حَد  را به  تن

رقص   و  شادی و طرب از دین  حرام                     مِی  و   شور  و  هیجان  از  آن    حرام

تکیه    بر    سایۀ    آن     سرو   روان                    شد    حرام    و  حُکم   حَد   آمد  بر  آن

شد   مقدس   رنگ   سیاهی   به   دشت                     پَر  گرفت رنگ  از  پَر  مرغان   دشت

شد   خطا   دیدن   هر   طاووس  و   قو                    زد   سیه   رنگی   بر   آنها    حکم   او

بس   بکرد   دانه   شیرین    را    حرام                     که   بر  آن  محتاج  می‌شد  جان  و  کام

شور   و   شادی   شد   به   فتوایی   فنا                    شد    مقدس      گریه‌زاری     و    عزا

گشت از آن جامۀ   مرغان  همچو  زاغ                     شد   خزان   روح   همه    مرغان   باغ

هر   دَمی   فتوای   نو   آمد    به    باغ                     کُشت  از  آن  خانه  یکی   دیگر  چراغ

گه  بشد    خوردن   گهی   دیدن   حرام                     گه    صدای    چَهچَهه    مرغان   حرام

ساز و  شادی  شد  به  حکم  دین   نهان                        شد   جُدا   دست    نوازش   از   روان

شد  دوباره   آن   سفر   آغاز  و   رفت                     جمع  مرغان  تا  که  بر  کوهی  نشست

شد  به  سنگی زاغ  و بر مرغان  بگفت                    جد   من   با   پَر   ره    سیمرغ    رُفت

پشت  کوه    است   مقبر   و  ماوای  او                    راه  آن   سیمرغ   هست   از   کوی  او

بگذریمان    گر   از    این    کوه    بلند                     بال  و  پر  بُگسسته‌ایم   از   قید   و  بند

دیگرش   راهی     نمی‌ماند   به    قاف                     کان  چو آب برکه ای  گشته است صاف

بر   ثُریا    دست    گویی    بُرده    بود                       اَبر    گویی    زیر    پایش    خُفته   بود

هم  به  چپ  بی  انتها  و  هم  به راست                     کس    نمی‌دانست     پایانش     کجاست

زاغ     گفتا     رفتن    از    قله   مَحال                     است   و  امکا   کی  بود  با   پَر  و بال

می‌زنیمش       دور      تا  ماه      دگر                     شاخۀ    دین   می‌شود    پُر   بار  و  بَر

کرکسان    گفتند     زین     کوه     بلند                     بگذریم   و   بُگسلیم   این   قید   و    بند

تا چنین   رهبر   بود   ما   را   به   سر                    جا    به   راهش   می‌دهیم   و   بال   پر

چو هدف   سیمرغ  و  راهت  راه  قاف                     کافری  گر   سر  بتابی    زین   مَصاف

بار    دیگر    آن     سفر     آغاز    شد                    بال    گمراهی    به     رفتن     باز  شد

فوج    بازانی    که    گمره   گشه   بود                     در  پی   کرکس   و   زاغان  رفته   بود

شد  جلودار و به  ره  جان  را   گذاشت                     از   بلاهایش   همه    تن    را   گداخت

جغد  شومی  آمد  و  زد  بوق  و  کوس                     تکیه   زد   بر  جای   هَزار  و  خروس

گه  به رفتن   شوق   مرغان   می فُزود                     جان   ز  صوتش  بال  مُردن  می گشود

گه   عَزا   و   مرگ  مرغان   می‌سُتود                     دل  ز  سوز  صوت  او  گه   پُر  ز دود

گه   ز   هجر   قاف   و    شیرین    راه                    گه   ز   آزادی   و    زان   خوبی   شاه

می‌شدند  از آن  صدا  جاری   چو جوی                    تا   رسند  دریا   از  آن   قانون  و کوی

چون  که  می‌افتاد   دسته‌ای   به   خاک                     زان   دلیران   جُدا    از  ترس  و   باک

حرف  از  آن رضوان و آن  ماوا و باغ                    زان     سرایی    که    برفته    جَدّ  زاغ

بر  زبان  می‌خواند  و  می‌داد  آن   نوید                     که  دو  بال   خو   بر آن  رضوان رسید

که  چو  او  بر  خون   خود   غلطیده‌اند                     که   چو  او   بر  خاک   این رَه  خُفته‌اند

همچو    رودی    گمرهان    دنبال    او                     سیل  خون  شد، چون  خطا   شد   آرزو

آن   تعصّب   که     شتاب    رَه     ببود                    چون   خطا    شد    ره    خرابی‌ها نمود

سیل   خون   جاری  شد  از   راه  خطا                    فقر   آمد    گم    بشد    عشق   و   صفا

چون  گذشت  از  ماه  و بر  سالی رسید                    چشم   مرغان   مقبر    و    دشتی   ندید

رشته   کوه    بود   و   پایانی    نداشت                     چون  حصاری   بود   مَجرایی   نداشت

از  غروبش    دیگری    می‌شد   طلوع                     هم    ز   پایانش    ره    دیگر    شروع

هر گذر  فوجی  ز  مرغان   را  گرفت                      دسته‌ای  از   جمع   آن   مردان   گرفت

چون سر  مرغان  بَرین   ره  گرم   شد                     تخت  زاغان   بر   حکومت   نرم    شد

هر  کس از  هُدهُد  و  راهش  گفته  بود                     یا    که   افشایی  ز  زاغان   کرده   بود

شد  به  تیغ   کرکسان  بی  جان  و خُرد                    نور    امید    در    دل     مردان   بُمرد

هر   دَمی   می‌آمد   آن    مرغ    فریب                      جمع   را  می‌گفت    باشید    پُر  شکیب

جان   به   راه   قاف   و  آزادی    دهیم                     تا   بر   آن  گور   و   بر  آن مأوا رسیم

کرکسان   فریاد   و    زاغان   غارغار                     گفته‌اش    لبیک    می‌شد    صد    هزار

نام   اجدادش  به   مرغان    می‌گذاشت                      قلب   بودن  را  به   حکمش  می‌شکافت

گه به  زور   و گه به  نیرنگ و  فریب                     گه     هدیه    گه    به    تبلیغ   و  نهیب

چونکه کم  شد  دانه  از  دشت  و   دمن                     فقر   زد    سایه    به     مرغان    چمن

زاغ  زد   بر   دشت   صد    دام    دگر                     هستۀ    دامش      بشد     دانه    و   زَر

زآنچه  از مرغان  به  دست  آورد  بود                      اندکی    را   مُزد دِ    مُزدوران    نمود

هر که   می‌شد    جمله   از   یاران   او                     دانه‌اش  را    می‌گرفت   از   خوان   او

هر  که  جفتش  مُرد  از  این  راه  خطا                     در   پی    او    شد    به    دنبال     غذا

شد     به    فرزندان    باز     آموزگار                     زاغ  و کُشت  آن  بذ ر مردی را به کار

شد  همه  دفتر  از  او   مکتب   از   او                       دیدنیها       گفتنیها       هم      از     او

اندرون     چَه       بنا      نَسلی     نهاد                      مصلحت   آنچه      بدید      دادش     یاد

بر   سر  چَه   زاغ    بنشست  و  جهان                        کرد   تفسیر    از    براشان      آنچنان

شد   بنا  نَسلی  که  یک رو  دیده    بود                       سکه   را  و   آنچه    زاغش   چیده  بود

بس      همه     گفتند     اندیشه      من                       هم   بود    سَرو     کهن     اندر    چمن

من     بدانم     راه    آزادی    و    بحر                       من     بدانم      راه        آبادی      دَهر

غافل   آنکه   کی    توان     گوئیم   من                       که    به    دستان    دگر     گشتیم    من

آنکه   عمرش   شد   سِپر     اند ر قفس                       چون    پریدن   را   بیاموزد   به    کس

چشم    بسته   هان    به    میدا     ثواب                       راه  بودن   را   چه   بیند   پیچ  و  تاب

بی‌نهایت    رَهروانش      شد      فُزون                     بهر   نان   در  دام  و  چاهش  سرنگون

نه    توانی    که    روند   از   پی    او                     نه   که   راهی   تا   روند   از کوی  او

برتری   گفتا    بود    بر    صوت   من                    زین   صدا    سیمرغ    می‌گوید    سخن

گر ز  مرغان  کس   چنین  گوید  سخن                     برتری     یابد     به      مرغان     چمن

آن      کلام        دلنشین         ریشه‌ها                     که    هنوزم    بود    در    آن    بیشه‌ها

که   چو   آذین   بود    بر   آوای   رود                     که   خدا    انگار    می‌زد    چنگ  عود

رو   به   خاموشی   نهاد   و   شد  کبود                    شد   ز  تکرار،  آن  نبود  در  جای  بود

پس    برفت    از    یادشان    لح    پدر                     دور   شد    سهراب   یَل   از   آن   پدر

دور   شد   از   ریشه  آن   ساقۀ   سرو                    خار    شد    پیوند    بر    شاخۀ    سرو

رشوه داد آن  زاغ  چون  بر رنگ خود                     بس  ز   مرغان    تابع     رنگش    بشد

نه    که    تنها   تن    بشد  رنگ   سیه                     ماه  جان  بود   آن  که  می‌شد  خاک ره

شد    سیه     مخمل     دیبای     غرور                     تنگنا    سنگی    شد    و   مردی   بلور

کور  شد   از   فقر   آن   چشم   غرور                     بر  عصا  خو  کرد   روحش   با  مرور

اندر  آن  پهنه  به   جز   زاغان    نبود                      مرغ   و  گویی   رنگ بر  پَر جز کبود

جان و مال و عمر  مرغان  شد ز دست                     خرج این  ره گشت و شد  بر  بادِ  دشت

بس گرفت  از  آن  دلیران  جان  و  سر                     بس   شکسته   شد  ز  یاران  بال  و  پَر

گه  گرفتند  دانه  از  مرغان   به   زور                     گه   تن  آنان  بشد   زین   ره   به  گور

گه  به  زور  آورد  مرغان  را  به  راه                     مالشان  را   گه   گرفت   از   بهر   شاه

هر   چه     می‌رفتند    می‌شد    زَردتر                     دشت و مرغان   جان  از  آن  پر دَردتر

نه  به  انبان  دانه  ماند  و  نه   به دست                     مُرد  از آن خشکی گُل  خوبی  به  دشت

سیل   فقر   آمد   و   خوبی    را   ببرد                     دست   ایثار   و   گذشتش    کرد    خُرد

عقل  گفتا   دل،   کم   از  یاران    بگو                      من   به   خاک   افتاده   از   آنان    نگو

دل   بمرد   و   شد   سیه  پندار  و  خو                     نان  بشد  حاکم  و « من »  شد حرف او

خسته  شد   آخر   همه   مرغان  از  آن                     بند   و    قانون    و    فشار   بی   امان

هر   که   را    می‌بود    ذره‌ای    توان                     کوچ   کرد   آخر   از  آن  دشت   مکان

چون  بشد   نام   حقیقت   گرز  و   تیغ                     ماه  حق   شد  در  شب  مرغان  به میغ

از    طلایه‌دار   آمد     چون      دروغ                     آن   ستاره  گم  شد  و  شد   بی    فروغ

این   گمان     بردند     آن     ناپختگان                      که   دگر    شب     نرود     از    آسمان

حق   گمانیست   و   خوبی     بی    اثر                    این    درختان      را     نمی‌باشد    ثمر

نه  شجاعت   نه    دلیری    نه   گذشت                     مهربانی   پَر   گرفت   از   قلب   دشت

اندر  آن     پهنۀ     سبز     و    راستی                     آن    نهال   زرد    کذب    و     کاستی

چون  که   تنها  شد  از  آن  رسوا  ببود                     چاره‌ای  جز   سبز   بودن   زان    نبود

چون  بشد  قامت   جنگل   زرد   و  خم                     جان    سروِ   راستی   پُر   شد   ز   غم

چونکه جنگل زرد شد سرو را چه جای                    چون بدی  خیمه  بزد  حق  را  چه رای

برتری     شد     رفتن     بر     جایگاه                    چه  ز  روی  خون   یاران   چه  ز  راه

هر  کسی  دانه   به   سوی   خود  کشید                    سود  خود  را   در    فنای   کس    بدید

فکر خود    بودن     بشد    شرط     بقا                     رحم    و    دلسوزی    بشد    راه     فنا

قیمت  آمد   تکیه   زد   بر    جای   هر                      ارزش  و  شد  آب  و  دانه  شرط  و زَر

نسل   نو   آمد     ندید     آن     راستی                       خود   بنا    شد    شیوها    از     کاستی

ادامه دارد

ابتدای صفحه | بازگشت